Diwatang Byaning

Everytime we are having drama like this, it’s like someone’s doing it on purpose…

Like yesterday, it’s just too much already! I’ve seen like 20+something blue trucks. Not just blue trucks thou, it’s exactly the same trucks that she have. I see it, I just feel so pissed off… Parang gusto ko syang pagbabarilin at iba-zooka promise!

I feel so nervous whenever a blue truck is on my sight, napra-praning ako [kaistok-istok kasi ako, hmp!] Gaya na lang last week, may maingay na truck sa labas ng bahay… Talaga namang mega silip ako… Bakit? Sa isip-isip ko, andito kaya sya at aamuhin na nya ako? LOL. Asa pa ako no?

Ewan ko tama ang mga kutob ko kasi at hinala ko paminsan. Like last Sunday pinagbilinan ko pa ang kasama ko sa bahay bago ako pumasok sa tarbahu na - na pagpumunta dito wag mong papapasukin, antayin nya ako - ayaw ko kasing maghalungkat sya sa kwarto ng wala ako, baka makita pa nya yong mga **** ko doon lol. Charing!

Gusto ko ako mismo ang magbigay sa kanya ng mga kailangan nya… Gusto ko syang makita, ng personal…

Kung makakita kaya ako ulit ng blue na truck ma-feel ko kaya ulit yong para bang gusto ko syang pasabugan? Pagbabarilin at iba-zooka?

Ang totoo nyan siguro eh miss ko na sya! Pero wala akong magagawa na kung-di makipagtigasan sa kanya! Manigas kami pareho!!!

Popularity: 3% [?]

Thursday afternoon Bubbe (my grama) called me at work, I was a bit surprise she never calls me at work, and the thing is if she calls me at home or on my cell phone it would really take me years to return her call, well not just her. She wanted to remind me about my aunt’s birthday - of course I won’t forget that no, and she told me how she misses me, well I used to live with her after Zayde (my grapapa) passed away, and just moved out when I meet Manat [ayaw kong makita ng kahit sino sa pamilya ko ang kalaswaan ko no lol] I want to keep it private, really - kahit na inilabas ko nang lahat ng baho ko dito sa blog ko.

Bubbe: I miss you, why don’t you visit me anymore?

Me: Ohh am just busy, you know…

Bubbe: Come, visit me sometime with your friend, what’s her name again?

Me: Who? [kunwari hindi ko alam, kasi gusto ko nang iwasan ang mga usapang ganito ang mga tanong tungkol sa kanya.] Who? Manat?

Bubbe: Oh yeah, her! You can sleep over here with her!

Me: Ahhh, ehhh, yeah-yeah maybe sometime am just busy with alot of things right now.

She always asks me about Manat, whenever I talk to her. She actually like Manat no, bakit kaya? She even invited Manat to stay in her house without me, o diba? Magsama-sama sila sa imperno! Biro lang… Magkasundong-magkasundo sila sobra.

Dinner Time

I saw my cousins… And everyone was just asking me the same stupid question like Bubbe.

Cousins: How are you?

Me: Good-Good! *todo smile*

Cousins: Where’s she? Are you still together?

Me: Ohhh she’s busy!!! [cause they are really used in seeing me with her. I always bring her with me, specially with my family gatherings] Sinasanay ko lang mga pamilya ko. Para pag nag-out na ako ng todo eh hindi sila magugulat! Oh my god, this is the most delish sushi I ever had!!! [pwee, kahit na hindi ko type ang pagkain. iwas na lang sa topic]

I don’t know what am going to say, whenever I am asked about her.

And earlier, I wanted to go out badly… I just wanted to unwind and relax. [kahit na medyo kina-cancer ako kanina… ewan ko ba twing nasa klase ako, parang lalagnatin ako lagi.] In-fairness, relax ang Friday ko ngayon - pa-blogblog lang ahihihiih dami opps. Palibhasa wala akong dapat asikasuhin: read; pasusuhin… Yeah, I get up like 6:30 AM hanggang 9PM tuloy-tuloy yan ha, tapos pag andito ang border ko, shempre kailangan asikasuhin ko pa yon tapos may work pa ako ng Sabado - O diba, yan ang ma-re-realize nya… Ang mga pagaasikaso ko at pagsisilbi kong ginawa sa kanya. Back to where I was…

Me on the phone: You guy’s going out?

friend1: We don’t know yet,

Me: Ohh cause I wanted to go out, and I was just hoping that you could give me a lift later! [dahil iinom ako, magpaparty ako] Wheee….

friend1: Where’s Manat? By the way how is she?

Me: Ah, I don’t know! I haven’t talk to her yet.

friend1: Why?

Me: Anyways, bye! I feel sleepy!!! *Yawnssss*

Tinakasan ko ang conversation… Dahil, ewan ko… Baka maiyak lang ako?*&Q%$$%(() ha ha ha… Wala nga akong panahong mag-eemote dito sa bahay eh, tapos i-mu-mood nila akong Debbie… Debbie Downer? AYAW KO! Ganda-ganda ng Aura ko ngayon, wala akong tinik sa dibdib wala akong pasang cruz… Biro lang, baka sabihin nyo na naman — Wala akong emosyon! Nalulungkot din naman ako, charok!

Popularity: 3% [?]

This might be it. We had a little fight last time [muntik ko lang naman na syang saksakin sa leeg!] I really had it last time. It’s really not a biggie, you know. Just a girl fight - away babae ba… But usually, we resolve it the next day or after 48 hours not even! Hindi natagal ng ganitong katagal… It’s been 3days already and counting… [I haven’t call her and same thing with her.] Hindi sa nagmamatigas ako. But it’s just about time na panindigan ko ang mga pinaniniwalan at salita ko, hanggat hindi sya natututo ng leksyon nya, read; natututong humalik sa mga talampakan ko, - ha ha ha… no, alam nyo naman siguro ang ibig sabihin nyan diba? Ang matututo syang rumespeto sa nakakatanda he he argggg, ang matutunan nyang mali ang ginawa nya! Mismo! And the good thing is, hindi ako apektado (nakakapag-aral akong mabuti, nakakain pa din ako, nakakatulog at higit sa lahat wala akong pakialam) in short hindi ako sinaniban ni Debbie Downer!

Maybe, I got tired na din… Sa mga pagbibigay ko… Sa mga pagpapakumbaba ko. Tama na… Masyado ng over eh gasgas na, baka matalo ko pa nito si Mother Theresa eh.

May pakiramdam ako, aktuali masakit at nasasaktan pa din ako, sa ganitong nangyari sa amin. Lagi kong tinatanong ang sarili ko - Saan, Saan ako nagkamali? Kung alam ko lang na ganito ang kaparoroonan namin, sana habang tulog sya eh pinisil ko na ang ilong nya!!! HA-HA-HA-HA-HA
(na-mi-miss ko sya… pero wala na akong magagawa doon.) Hanggang miss na lang ako.

No regrets, ika nga - Walang sisihan kasi kapit papaano naging masaya naman ako. And for sure alam ko, walang-wala syang masusumbat sa akin. (syet, nagbuhat ba ng bangko? lol)

Let’s just put it this way, hindi na kami bagay! Dahil konting maliit na bagay, eh nagkakairitahan na kami. Kaya this is it! Wish ko lang….

Popularity: 3% [?]

Naka plano na ang buong weekend na ito para sa amin, ang daming plano at gustong gawin pero kulang na kulang sa oras. Original plan is to see SawIV this Saturday, but I just remembered something… Since it’s Halloween there’s something special going on at Mullica Hill - hay ride, haunted houses and the like so, I called her last night and told her that there are some change on our plan… She sound so excited thou, as if there is something to be excited about - kung alam lang nya ang planong kong itutulak ko sya sa bangin doon sa Mullica Hill bwahahahahh…

Last Monday while we were talking, I told her that… We need to practice our Taekwondo, it’s been awhile since both of us had our last practice and need to improve that kicking skills… Kaya sabi ko tara practice tayo, pwede bang tayo ang maging sparing partners? Payag naman sya at talaga naman daw she’ll kick my ass… (Talaga lang ha? Nakakatakot naman ata yon diba?) High Pink belter ata ako no! Para patas ang laban namin diba? Sports lang walang personalan!!!

At sa Linggo sa darating na matagal na naming na plano pero udlot ng udlot lagi eh yong mag rock climbing kami… Pang 3 a beses o 4 na beses na itong na po-postpone kesyo mag b-birthday daw sya sa isang Linggo at kung pwede daw eh magpunta na lang kami muna sa Temple at sumamba… (Okay sige… Madali naman akong kausap eh.) *Sayang, sabay snap ng fingers… tsk-tsk-tsk hindi ko sya maiihulog!*

Mahal ko si Manat walang duda, mahal kong patayin (hahaha)! Pero may sama lang ako ng loob kaya talagang ganito ako ngayon. Minsang kausap ko si Manat at nakaharap ang kaibigan ko, tila kala mo angel ang kausap ni Manat sa kabilang linya pero natirik ang mga mata noong mga panahong iyon na tila kala mo eh nasasaniban, at pagkababa ko ng phone. (Ang plastic ko talaga no? Sambit ko sa aking kaibigan. - Hindi ka plastic! TANGA KA! Yan ba naman ang isinagot sa akin ni Bactidol.)

Tama na, ayaw ko na, hindi na ako magiisip na maka get-even ako! Sa isang Linggo ipaghahanda ko sya dahil kaarawan nya. Magluluto ako ng Thai Food with a touch of Filipino o diba. Bibili ako ng cake, choclit cake dahil yan ang paborito nya, at palalagyan ko ng dinamita sa loob para tapos na ang lahat ng ito - achus!

Popularity: 4% [?]

Kita iintindihin at mamahalin? Hanggang mapagod na lang ba ang puso ko?

Ang nakaraan…

Noong Sabado ng gabi, ang isang maliit na pagtatalo ay nahantong sa sapakan. Hindi ko inaasahan na aabot na kami sa ganitong sitwasyon, ang magkasakitan ng pisikal. Masakit sa akin, ang masapak ng mahal ko ang gawin nya sa akin ang ganoong bagay, dahil ako hindi ko kayang saktan mapa-pisikal o emosyonal ang taong mahalaga sa akin. [Let alone physical pain… Yong emosyonal na lang diba? Yong mga salita na lang na nabitiwan.]

Galit na galit ang pakiramdam nya sa akin ng gabing iyon, na kala mo’y napakalaki ng nagawa kong kasalanan. Masama bang magselos? Pero ang aming maliit na pagtatalo ay hindi dahil sa selos na iyon kung di dahil sa isang salita o bagay na nasabi nya at pilit ko syang gustong ipaliwanag sa akin, nang bigla na lang syang naghumiyaw na kala mo eh hinila ang T… Tenga ho lol. *nanahimik ako sa aking asar, ang kending kinakain ko… kinain at pilit kong inilagay sa aking bibig at itinapon ang balat sa kalye…] Alam kong ayaw nya yan, at isa yan sa mga pangaasar ko sa kanya.

Ng bigla syang magpasyang uuwi na daw sya at maiwan akong magisa. Ipinilit ko ang gusto kong makapiling sya at hindi sya pauwiin. Sa kagustuhan kong iyon at pagpipigil sa kanya. Sapak ang inabot ko. [Isang suntok sa ulo, at isang suntok sa may kilay.] Hindi pa din papigil ang lola ko, at patuloy pa din ako sa pagkalma sa kanya at pagpigil. Nang maabutan na naman ako ng [Isa sa dibdib at isa sa braso.] Masakit ang gawan ka ng ganito. Dahil sa tanda kong ito, sa mga dati kong napagdaanan ni isa walang nakasakit at wala akong nasaktan.

Wala akong magawa kungdi tangapin ang mga pananakit na iyon at iiyak sya pagkatapos. [Bakit ko pinababayaan ang sarili ko sa ganitong relasyon, ano ba talagang gusto ko?] Sabihin ko mang okay na ako at wala ng sakit eh ako’y isang sinungaling! Dahil masakit sya… Masakit ang mga salita at sabayan pa ng pisikal. Wala man akong pasa o galos sa katawan ko, pero sa loob ko meron. Tanga ba ako? Bakit ko ito pinababayan na mangyari sa akin? Pagmamahal pa ba ito? Hindi ko alam…

Siguro nga martir ako at tanga, dahil andito pa din ako pagkatapos ng mga pangaalispustang iyan. Iintayin ko na lang sigurong mapagod at magsawa ako at mawalan ng pakiramdam, hanggang masabi ko ang mga katagang ayaw ko na talaga… Sa Iyo!

Galit ako, dahil hindi man lang nya ako bigyan ng kahihiyan, sa kasama ko dito sa bahay at sa mga kapitbahay namin. Hindi naman ako nakatira sa deaf and mute community eh. Para hindi marinig ang mga sigaw nya noong sandaling iyon, na kala mo eh sya ang inaagrabyado. Ayaw ko ng eskandalo sa totoo lang. Pero tila ata ang jowa ko eh isang botangera! Wala na akong pakialam kung may hiya man sya sa akin o wala. Sa kasama ko na lang at mga kapitbahay namin, hindi naman mala mansyon ang bahay namin dito at ektarya-ektarya ang pagitan ng bawat bahay eh. Kaya ano mang ingay rinig na rinig. At hindi naman sya dapit-hapon nangyari halos madaling araw na din naman.

(Medyo nakaganti ako noong Linggo ng umaga. Sinabunutan ko at tinampal ko. Pabiro pero nilakasan ko. Paano ba naman, umaabuso na sya no, sinakal pa nya ako mga 5 minutes right after ko magising.) Diba nga ang kasabihan, magbiro ka na sa lasing wag lang sa bagong gising! But that will never be enough, kahit pa gumanti at nakaganti ako… It’ll never be enough, ang sakit na aking nadarama ay hindi magbabago… Magpakailanman.

Popularity: 4% [?]

I wanted to cry it out, but I can’t. I wanted to let it all out… What really is inside me. I just don’t know the right words to day it. I am confused! I don’t know what I really want. Actually I maybe know but just pretending. Preneding not to care… Pretending to be so busy with all that non-sense stuff. I just have alot of excuses, like I need to go to the hair salon, to my dermatologist, study and see how pretensious I am… I have alot of excuses not to have a drama in my life.

We had a fight again last weekend. It is really shallow… Really! She left my place without a word from her mouth. [Inamo ko, pero ayaw nya… Ayaw ko nang ipilit ang gusto ko. *Kung ganyan ka bahala ka… Umalis ka ng magkaaway tayo* At kung iisipin hindi kami magkikita kinabukasan o sa makalawa o sa ikatlong araw na darating, dahil sa weekend lang kami nagsasama. Weekend na lang tayo nagkikita at nagsasama ganito pa? *Sabay buntong hininga* ]

I just take my time… I did not bother to call Whole of Monday I called her. *How come

Hinayaan kong lumipas ang maghapon ng Lunes at saka ako tumawag. *Bakit may ibang tao nakakayang magtiis?*

I was on the call waiting. She picked it up and all said only one thing (Can I call you back? Am talking to my friend!) Nak ng sampung tipaklong! Pinaboran ang kaibigan, samantalang may alitan tayo at hindi tayo nagusap ng halos 24 oras! BAKETTTTT? BAKETTT ganito? Nagdemanda ako, nagtatalak ako… Hindi naman over na talak… Inilabas ko lang nararamdaman ko na bakit inuuna mo pa ang kaibigan mo kaysa sa akin. May alitan tayo diba? Diba jowa comes first? Pero ako pa din ang mali. Ako pa din ang may sala. Sa mata nya wala na akong ginawang tama sa totoo lang.

Ewan ko, magulo ang sitwasyon namin. Mahirap espelengin! Sa twina na lang ang mali nya at imbes ako ang mairita at magalit na babaligtad! As in hindi ko alam kung bakit ganon. Natatabunan ang ginawa nya at nahahanapan ako lagi ng butas. Sa pakiramdam nya sya ang laging nagbibigay sa akin. Pero ang katunayan ako ang nagbibigay sa kanya. Ilang beses ko na syang binigyan ng pagkakataon. Sa isip nya sya ang nagbibigay sa akin lagi. Iba ang rasyonal nya. Ang huling mga katagang nabigkas nya eh - You never treated me good! Leche ka! Never treated you good? Paano ba kita tinatrato? Dahil ba sa madakdak ako? Yan ba ang dahilan kaya nya nasambit na “you never treated me good!”… (Ano ang gusto

Na mi-miss ko sya sobra. Hindi naman ganon kadali mawala ang nararamdaman para sa isang tao na mahal at minahal mo. May pinagsamahan naman kami, at kahit papaano may maganda kaming pinagsamahan kahit halos magsaksakan kami ng ispek sa twina he he he. Masasabi ko lang dito eh naging totoo ako sa sarili ko at sa nararamdaman ko. Minahal ko sya ng tunay at walang pagkukunwari. Hindi ko alam, siguro sa kanya isang iglap lang kalimutan ang lahat ng ito.
Sa akin lang kung talagang hiwalayan na ito ng tunay. Sana naman nakapagusap at nagkapaghiwalay kami ng maayos…

Popularity: 3% [?]

You want to know a great secret? I bet it’ll change your life forever or for the better!

I have never seen this or dreamed of it… Here’s my “secret”.

I have been reading the book “The Secret”. Ohhh there is so much positivity in this book! I highly recommend it! It is the book that will change your life forever! It is very inspiring. Walang halong plastic he he he… Kinarir ko ang pagbabasa sa kanya. Now I really love the new me. I never felt this free, happy and powerful. Never just now. Life has just started for me. And I guess it’s never too late. I like this new frequency what I have in me.

I am very thankful for people, like Chuva. She is the one who introduced me to this book and I learn some positive outlook in life from her too.

Here’s my secret… Shssshh, it’s the law of attraction.

Popularity: 4% [?]